Linda67 - Stoppen met roken dagboek

Vandaag weer naar de huisarts geweest en toch een longontsteking. Zit nu aan de antibiotica en als dat niet aanslaat moet ik aan de prednison, wil ik echt niet. Kortom heel moe en benauwd.

Goddank vang ik mijn zoon op en hij dus nu ook mij......  Hij doet boodschappen, rijdt mij naar de dokter, wast af, enz. Ik kan bijna niets, zelfs mezelf afdrogen is zwaar.

Als ik nadenk over wat er allemaal op mijn bordje ligt.....schiet er wel eens een traan uit mijn oog, toch, omdat ik echt niet anders kan, laat ik heel veel los, zo ook het roken. Het komt met zo'n klaarheid open te liggen wie ik ben en wat ik wil/nodig heb in het leven en wat niet. Ik kan er niet meer omheen of zo.

Het beeld in de spiegel wordt steeds scherper en mooier......

Ik ben al bijna 2 weken ziek. Eerst 2 zware migraine aanvallen inclusief overgeven, die ieder 3 dagen geduurd hebben, en daarna een flinke verkoudheid die nu dusdanig slijm in mijn longen veroorzaakt, dat ik echt heel benauwd ben. De dokter kan niets doen, zit aan mijn max qua puffers, tenzij ik koorts krijg en/of het slijm laag in mijn longen gaat zitten. Dan volgt er misschien een opname.......

.....kortom, ik lig al dagen in bed, amper de kracht mezelf af te drogen. Ook weer behoorlijk lopen vechten tegen mijn verslaving, sommige dagen verloren, andere gewonnen........

......prive ook alleen maar klappen gehad en vannavond de knock out dreun......wilde alweer sigaretten gaan halen.........maar nee, niet meer. Niet meer destructief zijn. Niet nog meer schade.......want in mijn zwakte zit mijn kracht.........

....en nu is het klaar, genoeg......nu gaat niemand meer over mijn grenzen heen en ik al helemaal niet meer!

2 slaappillen genomen, rond 9 uur in bed gaan liggen. Jankend word ik wakker. Het is weer zover. Ben weer op mijn bek gegaan. Elke keer als de relatie lekker loopt en ik weer stop, wordt de boel weer om zeep geholpen. Geloof me dat ik veel stress situaties heb kunnen handelen zonder te roken. Maar dat mijn relatie, na 8 jaar, op zo'n manier moet eindigen is mij teveel. Teveel om te kunnen handelen.

We kunnen geen ruzie hebben. Sterker nog, ik kan het mij niet permitteren om chagrijnig te zijn, om een keer niet zo aardig te zijn. Want dan hebben we niet gewoon woorden, nee, dan ziet hij het niet meer zitten, kan hij er niet meer tegen, weet hij niet meer of hij de relatie nog wil. Kan hij niet zeggen dat hij nog van mij houdt. Kortom, dan moet alles onderuit gehaald worden.

Ik ben jaloers op de mannen en vrouwen die stoppen, uit hun hum zijn, maar absoluut niet hoeven te vrezen hun partner kwijt te raken. En als je dan ook nog bedenkt dat zelfs die grote reden die ik heb om wel te moeten stoppen, niet afdoende is voor hem om er een beetje boven te staan...........wat moet ik dan nog? Ik maak me zorgen om hem, vanwege die paniekaanvallen. Hij heeft niet 1 keer laten merken zich zorgen om mij te maken. Zegt toch al genoeg? Waar is de liefde dan. Hoe gemeen is het om mij -tig keer te laten vragen (smeken bijna) of hij nog wel van mij houdt, zonder antwoord te geven? Waar is de liefde dan? HIj kent mijn zwakke plek, hij kent mijn paniek.

Het is duidelijk, ik moet de waarheid onder ogen zien. En blijkbaar heb ik daar die klote sigaretten weer even voor nodig................godver.